Elke vrijdagvoormiddag komt Jeanine terug op de afdeling waar ze haar hele carrière doorbracht. Niet langer in haar vertrouwde uniform, wel met twee warme handen en alle tijd van de wereld. Als vrijwillige ‘knuffeloma’ op onze NICU draagt ze zelfs tijdens haar pensioen zorg voor onze allerkleinste patiëntjes.
Ze kon het gewoon niet laten
Jeanine kent de gangen van het AZ Sint-Jan Brugge zoals haar eigen living. Ze studeerde hier, liep hier stage en werkte hier uiteindelijk haar hele loopbaan als verpleegkundige op de dienst Neonatologie. Toen ze op pensioen ging, was het idee om als vrijwilliger terug te keren al even aan het borrelen.
"Die kindjes… Die mis je toch meteen. En als je dan met pensioen bent en thuis zit, ja, dan voel je dat wel", lacht ze. "Het heeft altijd wat blijven kietelen."
Een idee, jaren geleden gezaaid
Het plan voor knuffeloma’s (of knuffelopa’s, want ook mannen zijn zeker welkom) groeide al lang voor haar pensioen in haar hoofd. Op het einde van haar loopbaan zag Jeanine Amerikaanse studies opduiken over de positieve effecten van meer fysiek contact bij extreme prematuren. Meer geborgenheid, minder negatieve prikkels, betere groei.
"Ik dacht: da’s toch geweldig. Ik zei het ook tegen mijn toenmalige collega’s: als jullie ooit zoiets opstarten, bel mij dan maar."
Ze meende het. Toen het vrijwilligersproject op de NICU van de grond kwam, belden ze. Jeanine stond al klaar voor ze had opgehangen.
De ochtendronde
Als Jeanine toekomt op de afdeling, doet ze de ronde en spreekt ze de verpleegkundigen aan.
"Zijn er kindjes zonder bezoek vandaag? Of baby’s die wat extra aandacht nodig hebben? Wij zijn er vooral om rust te brengen. Geborgenheid bieden, een tutje geven, zachtjes sussen of gewoon aanwezig zijn. We proberen hen zo knus mogelijk vast te houden, zodat ze zich veilig voelen. Dat maakt echt een verschil."
“Ze voelen het gewoon”
"Het feit dat ze een hartslag horen, warmte voelen… Ze voelen dat contact, hoor. Dat is wat telt."
Wat Jeanine doet lijkt simpel van buitenaf. Maar extreem prematuur geboren kinderen reageren fel op prikkels. Een te plots geluid, een onverwachte beweging: het kan al te veel zijn.
"We proberen geborgenheid centraal te stellen. Als er iets onaangenaams moet gebeuren, bv. een luier wisselen of een bloedafname, dan staan wij klaar om de juiste afleiding met positieve prikkels te bieden."
Vierhandenzorg: 2 extra handen op het juiste moment
Een belangrijk onderdeel van haar rol is de zogenaamde vierhandenzorg. Daarbij ondersteunt Jeanine de verpleegkundige tijdens de zorg.
"Als er bijvoorbeeld een luier wordt vervangen, een sonde wordt herplaatst of een onderzoek gebeurt, begrenzen wij de handjes of voetjes, geven we een tutje, of ondersteunen we het hoofdje... Alles om hen de rust te bieden die ze nodig hebben."
"Soms blijf je een halfuur, soms langer. Ook als de zorg voorbij is, blijf je nog even. Zodat ze niet meteen alleen zijn en hun slaap en rust terugvinden.
Ook het zorgteam ziet dagelijks de meerwaarde van die ondersteuning.
"Ze geven zelf aan hoe waardevol het is wanneer een kindje zich rustig en veilig voelt tijdens de verzorging. Met een beetje geruststelling en afleiding kunnen ze vaak al ontspannen, wat het voor iedereen aangenamer maakt. Zo kan de zorg op een zachte en comfortabele manier verlopen, helemaal afgestemd op wat het kindje nodig heeft."
Wat voor Jeanine het meeste voldoening geeft, is dat ze echt iets betekent voor de baby’s.
"Da’s voor mij het meeste waard, eerlijk gezegd. Dat je er dan kunt zijn voor die kindjes.”
Uit handen geven
Jeanines achtergrond als verpleegkundige helpt. Ze voelt situaties aan, kent de afdeling door en door. Maar ze let er ook op dat ze haar rol niet overschrijdt. “Met mijn achtergrond is dat soms wat lastig”, lacht ze.
“Maar het is niet meer mijn job, en dat respecteer ik. Als vrijwilliger op Neonatologie kregen we vooraf ook een passende medische uitleg over prematuriteit en wat de positieve impulsen zijn van knuffelen en vierhandenzorg bij de prematuren.”
De samenwerking binnen het team groeide stap voor stap uit tot een sterke, harmonieuze samenwerking. NICU-medewerkers, artsen en vrijwilligers leerden elkaar steeds beter kennen, ontdekten elkaars talenten en vonden samen hun plek binnen het team.
“Dat is normaal hé, dat heeft tijd nodig. Alles loopt intussen vlot. We zijn langs 2 kanten goed bezig!”
Heb je zellf interesse om vrijwilliger te worden in ons ziekenhuis? We hebben heel wat mogelijkheden: van het Onthaal tot de poli Kindergeneeskunde, Geriatrie of op Spoed.
