Vrijwilligers zijn onmisbaar in een ziekenhuis. Vaak zijn ze het eerste aanspreekpunt, een helpende hand of gewoon een rustige aanwezigheid op drukke momenten. Met hun tijd en engagement maken ze een wereld van verschil voor patiënten, familieleden én zorgverleners. Ook op onze dienst Spoedopname. Zo vind je er vrijwilliger Peter 3 halve dagen in de week terug in de wachtzaal.
Nood aan sociaal contact
Vrijwilligers zijn onmisbaar in een ziekenhuis. Ze zijn vaak het eerste aanspreekpunt, een helpende hand of gewoon een rustige aanwezigheid op drukke momenten. Met hun tijd en engagement maken ze een wereld van verschil voor patiënten, familieleden én zorgverleners. Ook op onze dienst Spoedopname, waar vrijwilliger Peter sinds begin 2025 begon.
Na een loopbaan vol internationale projecten en intens klantencontact merkte hij na zijn pensionering dat hij vooral de sociale interactie miste. “In de zomer is dat heerlijk, dat pensioen,” vertelt hij. “Maar toen de winter kwam, besefte ik op een dag dat ik plots 2 dagen met niemand anders had gesproken dan met mijn echtgenote. Dat begon te knagen.”
Tijdens een consultatie in het ziekenhuis botste hij toevallig op een stand over vrijwilligerswerk. Een nieuwe functie trok meteen zijn aandacht: vrijwilliger in de wachtzaal van Spoed. “Ik wist niet precies wat het inhield, maar het voelde goed. Van een druk businessleven naar de sociale sector, dat leek me een mooie ommezwaai. Na een proefmoment was de beslissing snel genomen. Intussen staat ik 3 halve dagen per week paraat.”
Een luisterend oor voor patiënten, familieleden en naasten
Wie denkt dat een vrijwilliger op Spoed enkel mensen begroet, vergist zich. Peter onthaalt patiënten en hun begeleiders, helpt bij het zelfmeetstation, dat parameters vóór de triage registreert en wijst mensen de weg naar onderzoekslokalen. Hij vormt ook een buffer wanneer wachttijden oplopen of emoties kunnen oplaaien. “Je bent hier echt een luisterend oor,” zegt Peter.
“Soms zie ik patiënten uren. Dat zijn geen vluchtige contacten. Vooral familieleden hebben nood aan uitleg en geruststelling. Wanneer iemand met de ambulance binnenkomt, mogen naasten niet altijd meteen mee. Ze zitten daar en weten van niets. Dat is ontzettend onrustig. Dan merk je hoe belangrijk het is dat er iemand is die tijd maakt voor een gesprek.”
“Patiënten zeggen vaak ‘Het is goed dat je hier bent’”
Eén dag staat in zijn geheugen gegrift: oudejaarsdag 2025. Door gladde wegen stroomde Spoed vol. “Op een bepaald moment zaten we hier met meer dan 100 patiënten. Dat was intens. Maar wat me vooral bijblijft, is de teamwerking. Binnen Spoed, maar ook met andere afdelingen. Iedereen sprong bij.”
Elke dienst start met een kleine routine: het onthaal begroeten, controleren of er voldoende rolstoelen zijn, nagaan of het zelfmeetstation werkt … Daarna neemt de dynamiek van de dag het over. “Die 4 uur vliegen voorbij. Je bent moe, het is rechtstaand werk, maar je gaat tevreden en voldaan naar huis.”
Wat Peter die voldoening geeft, is de dankbaarheid. “Patiënten zeggen vaak: ‘Het is goed dat je hier bent.’ Dat blijft hangen. Ook het Spoedteam laat me voelen dat mijn inzet ertoe doet.”
Dankbaar
De overstap van een harde bedrijfswereld naar een zorgomgeving was voor Peter een bewuste keuze. “Vroeger draaide alles rond deadlines, klanten en discussies. Dit is een zachtere omgeving. Je helpt mensen op een kwetsbaar moment. Dat is totaal anders, maar net daarom zo waardevol.”
In zijn omgeving krijgt hij veel respect voor zijn engagement. Sommigen begrijpen niet dat hij 3 halve dagen per week actief blijft. Hij glimlacht daarbij. “Je moet het willen doen. Anders hou je het niet vol.”
Als hij zijn vrijwilligerswerk in één woord moet samenvatten, aarzelt hij geen seconde: “Dankbaar. Dankbaar om iets te kunnen betekenen. Dankbaar om deel uit te maken van een team. En dankbaar om ’s avonds, moe maar voldaan, naar huis te fietsen, met het gevoel dat mijn dag er écht toe deed.”